Het begon al vroeg, wellicht nog voordat hij het zelf besefte. Als zoon van een handelaar in onder meer natuursteen kwam Storms als kind al in contact met hoogwaardige materialen. Het verklaart zijn liefde voor marmer en de eerbied waarmee hij het aanwendt. Hij geeft het vaak een hoofdrol, en het heeft ook meebepaald hoe hij in het algemeen met materie omgaat. Hij viert het en benadrukt de zuivere schoonheid, terwijl hij tegelijk de grenzen aftast van wat het materiaal kan en toelaat.
Storms’ afstudeerproject, In Vein (2013), gooide al meteen hoge ogen. Een omvangrijke marmeren plaat werd schijnbaar moeiteloos gedragen door lederen riemen, bevestigd aan elegante metalen frames. Wie de moeite nam om onder het tafelblad te kijken, ontdekte een oppervlak in spiegelend staal dat wel opgeblazen leek, alsof het met lucht was gevuld.
Het vormde de aanzet voor twee communicerende reeksen die inmiddels emblematisch zijn voor Storms’ praktijk. Onder de noemer In Hale en Ex Hale creëert hij eerst werken uit samengevoegde staalplaten, die hij met luchtdruk opnieuw gedeeltelijk van elkaar scheidt. Zo ontstaan kussenachtige volumes, die hij vervolgens ook naar marmer vertaalt, gefreesd uit een massief stuk natuursteen dat haast lijkt te zweven. Door de zorgvuldige afwerking oogt het bovendien zo zacht en warm als hoogwaardig satijn.
In Vein, In Hale, Ex Hale: het zijn reeksen en werken waarin authentiek vakmanschap hand in hand gaat met innovatieve en eigenzinnige procedures, en waarin traditie doelbewust de toekomst opzoekt. Het maakt Storms tot een pionier, een verkenner van een ambacht dat niet stilstaat, maar – gevoed door experiment en durf – opnieuw in beweging komt. Hij wordt er alom voor geprezen, en werd door exclusieve modehuizen en designmerken wereldwijd gevraagd om stukken en concepten te ontwikkelen.
Die internationale erkenning is voor Storms essentieel – ze geeft hem slagkracht – maar is tegelijk ondergeschikt. Hij is en blijft in de eerste plaats een maker, iemand die opgaat in het proces, waarbij elk voltooid werk opnieuw aanzet tot het volgende, of hem uitdaagt zich technisch verder te bekwamen. Hij voelt zich het best in zijn atelier: zijn habitat, zijn vrijplaats, de bakermat van nieuwe ideeën.
Het werk dat de voorpagina van de nieuwste editie van het Hillewaere | Christie's magazine siert, vat Storms’ praktijk in wezen samen. Misschien wel omdat het de kijker, opnieuw, misleidt – niet om te bedriegen, maar om de blik te activeren en voorbij de eerste indruk te voeren. In samenwerking met meester-decorateur Pierre-Yves Morel werd de typerende In Hale-kussenvorm in staal beschilderd met faux marmer, meer bepaald gebaseerd op honing onyx, met zijn warme tinten en delicate adering.
Het is een eerherstel voor de kopie en de imitatie – termen die in onze tijd al te vaak worden herleid tot synoniemen van het onechte en het minderwaardige. Hier gaat het om een praktijk die, door toewijding en niet-aflatende oefening, juist getuigt van uitzonderlijke bekwaamheid. In vervlogen tijden kon faux marmer, omwille van die vaardigheid, zelfs meer waard zijn dan het origineel.
Het sculpturale ontwerp op de cover kende zijn debuut tijdens Storms’ meest recente presentatie op de toonaangevende BRAFA-beurs, waar hij een solotentoonstelling kreeg. Het werd er aangevuld met nieuwe werken, die evenzeer indruk maakten door hun ingetogen kracht en hun authenticiteit. Waaronder gegoten, sculpturale vormen in brons, en meerdere samenwerkingen met Morel, waarin niet alleen honing onyx, maar ook de zeldzame Breccia Medicea di Siena – zowel in authentieke als in faux-uitvoering – een glansrol speelden.
Centraal in de presentatie stond een zevendelige reeks sculpturen, opgevat als ruimteverdelers, die door hun schaal meteen de aandacht trokken. Toch schuilt ook daar de essentie in de details: in het vakmanschap, en in de singuliere manier waarop materie werd benaderd. Aan de ene zijde werd zilver op de stalen structuur gesmolten, als tranen van verstilde tijd. Aan de andere zijde werden de volumes bekleed met marmerfineer, dat waar nodig werd gebroken – met de hand gehamerd, of ‘crunched’ – zodat het zich voegt naar de grillige vormen van de dragende structuur die door Storms werd gebeeldhouwd met zowel finesse als brute kracht. Materie lijkt zo opnieuw een subtieler verhaal aan te nemen, waarin wat zichtbaar is niet noodzakelijk samenvalt met wat het meteen prijsgeeft.
Copy: Jonas Lescrauwaet
Beeldmateriaal: Alexander Popelier
Gerelateerde artikelen
Christie's Brussel: een halve eeuw passie voor kunst
Hillewaere | Christie's Magazine - Spring/Summer 2026
Slaap als belangrijkste KPI voor focus en productiviteit
